Ακούω την ανάσα σου

Ακούω τη βροχή

κι είναι σαν να ακούω την ανάσα σου

Μεταφέρομαι χιλιάδες μίλια μακριά

κάτω από το λονδρέζικο ουρανό

που σε σκεπάζει

Μπαίνω στο δωμάτιό σου

μα να σ' αγγίξω δεν μπορώ

Παράξενο θαλασσινό

καλοκαίρι της ζωής μου

μες στο καταχείμωνο!

Μέρες μου αλκυονίδες

ολάνθιστο τριανταφυλλάκι

πώς φύτρωσες μες στη καρδιά μου!

Α.Φ.

Νικηφόρος Βρεττάκος, Η βροχή και το κρίνο

Οι τελευταίες μου λέξεις έχουν γίνει ένας κόμπος.

Όταν θάρθει το βράδυ, θα γίνουν βροχή.

Θα ποτίσω ένα κρίνο.

Κρατώ

από μνήμης το γέλιο σου. Θα υφάνω μ’ αυτό

στο κρίνο ένα φόρεμα.

Χίλιοι τρόποι

Γκρίζα σύννεφα, γκρίζα μάτια
βουτηγμένα στη θλίψη
κεραυνοί, καταιγίδες
κι ύστερα ήλιος
και μετά ψιλόβροχο
αρχές φθινοπώρου
ένα ουράνιο τόξο να σπάει τη σιωπή
να χαμογελάει με χίλια χρώματα.

Χίλιοι τρόποι να υπάρχουμε.
Χίλιοι τρόποι να αγαπάμε.

Α.Φ.

Ο βρυχηθμός της Λέαινας

Γίνεσαι κύμα, με πλημμυρίζεις

Γίνεσαι βροχή, με καθαρίζεις

Γίνεσαι λέαινα, με κατασπαράζεις

Γίνεσαι Μούσα, μου ψιθυρίζεις στίχους

Γίνεσαι μουσική συμπαντική,
εκκωφαντική απουσία
εκκωφαντική παρουσία

Γινόμαστε ένα.

Είσαι Έρωτας.


Α.Φ.

Δημήτρης Κονιδάρης, Η λύπη του έρωτα

Σ’ ακούω με όλους τους πόρους μου 

να τρέχεις σε ξένες πόλεις, με ρούχα 

χάρτινα κάνοντας ένα θόρυβο 

που προμηνύει μεγάλη θάλασσα.

Επιστρέφω στο κλειστό κύκλωμα 

της ζωής μου. Στο κανάλι σιωπή.

Ταριχευμένες κινήσεις: 

μια καρέκλα μετακινείται χωρίς λόγο, 

ένα κρεβάτι κυλάει στο δρόμο. 

Στον τοίχο προβάλλεται η ίδια 

μαγική εικόνα – δεν μπορώ 

να ξεχωρίσω τον κυνηγό –

Κοιμάσαι με στόμα γεμάτο

μυστικά και βροχές.

«Στη διάλεκτο της ερήμου», Κέδρος, 1997.

Μες στη βροχή

Στάθηκες δίπλα μου και μου κράτησες την ομπρέλα
και ρίγησα που βρέθηκα ξαφνικά τόσο κοντά σου,
κάτω από τη σκέπη σου.
Καθώς άνοιγες τα φτερά σου μες στη βροχή,
η γκρίζα πολιτεία φωτίστηκε.
Δεν άντεξα να μείνω λίγο ακόμα δίπλα σου.
Δεν άντεξα να γυρίσω να σε κοιτάξω
και χάθηκα μες στο σκοτάδι της νύχτας.

Α.Φ.

Αγκαλιάζεις τη σιωπή

Πάλι είδες τον εαυτό σου να πέφτει στην άβυσσο
Πόσο πόνο και πόσα σκοτάδια κουβαλάς
Μες στο πένθος της ψυχής σου
ξεμυτάει ένα κλαδάκι αμυγδαλιάς
Τ' αγκαλιάζεις και τα δύο
και το φως και τα σκοτάδια σου
Πορεύεσαι και με τα δύο
Αρχίζεις να συμπαθείς τον εαυτό σου
Τα αγκαλιάζεις όλα όσα σε πονάνε
αλλά δεν χρειάζεται να τα κουβαλάς
μια ζωή μαζί σου
Τα δέχεσαι και τα αφήνεις να περάσουν
σαν τη μπόρα, σαν το λιοπύρι
Εσύ συνεχίζεις το ταξίδι
Δεν είσαι ούτε η μπόρα ούτε το λιοπύρι
Αγκαλιάζεις τη σιωπή
τη γιορτή του πόνου και της χαράς.

Α.Φ.

Η βροχή

Το ξέρεις πόσο διάφανα και γάργαρα
καθαρια και ξάστερα
τα κάνει όλα η βροχή

Α.Φ.




http://youtu.be/S0AMnyU_RG0