Ακούω την ανάσα σου

Ακούω τη βροχή

κι είναι σαν να ακούω την ανάσα σου

Μεταφέρομαι χιλιάδες μίλια μακριά

κάτω από το λονδρέζικο ουρανό

που σε σκεπάζει

Μπαίνω στο δωμάτιό σου

μα να σ' αγγίξω δεν μπορώ

Παράξενο θαλασσινό

καλοκαίρι της ζωής μου

μες στο καταχείμωνο!

Μέρες μου αλκυονίδες

ολάνθιστο τριανταφυλλάκι

πώς φύτρωσες μες στη καρδιά μου!

Α.Φ.

Γιώργος Σεφέρης, Σχέδια για ένα καλοκαίρι

Άνθη της πέτρας μπροστά στην πράσινη θάλασσα
με φλέβες που μου θύμιζαν άλλες αγάπες
γυαλίζοντας στ' αργό ψιχάλισμα,
άνθη της πέτρας φυσιογνωμίες
που ήρθαν όταν κανένας δε μιλούσε και μου μίλησαν
που μ' άφησαν να τις αγγίξω ύστερ' απ' τη σιωπή
μέσα σε πεύκα σε πικροδάφνες και σε πλατάνια.


(από τα Ποιήματα, Ίκαρος 1974)