Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2016

Δημήτρης Κονιδάρης, Η λύπη του έρωτα





Σ’ ακούω με όλους τους πόρους μου 
να τρέχεις σε ξένες πόλεις, με ρούχα 
χάρτινα κάνοντας ένα θόρυβο 
που προμηνύει μεγάλη θάλασσα.

Επιστρέφω στο κλειστό κύκλωμα 
της ζωής μου. Στο κανάλι σιωπή.

Ταριχευμένες κινήσεις: 
μια καρέκλα μετακινείται χωρίς λόγο, 
ένα κρεβάτι κυλάει στο δρόμο. 
Στον τοίχο προβάλλεται η ίδια 
μαγική εικόνα – δεν μπορώ 
να ξεχωρίσω τον κυνηγό –

Κοιμάσαι με στόμα γεμάτο
μυστικά και βροχές.

«Στη διάλεκτο της ερήμου», Κέδρος, 1997.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου