Εν μέρει για να ξεχαστώ,
εν μέρει την ώρα να περάσω,
την νύχτα χθες περιδιάβαινα
ιστοσελίδες με αγγελίες γνωριμιών.
Άφθονες προσδοκίες, ευσεβείς πόθοι, υποσχέσεις,
έρωτες με αύριο ή χωρίς.
Κι αφού θαύμασα τη μοναξιά του κόσμου,
καθώς και τη δική μου,
πως γίνεται όλοι να ζούμε και να αναπνέουμε τις ίδιες επιθυμίες
και τους ίδιους φόβους,
και να φοβόμαστε να τους ομολογήσουμε;
θα ξαναγύριζα στη σιωπή μου,
αν δεν ψυχανεμιζόμουν ότι κάπου εδώ κοντά
κι εσύ τριγυρίζεις.....
A, να, ήρθες συ με την αόριστη
γοητεία σου. Στην ιστορία του μέλλοντος ούτε
μια γραμμή δεν θα βρίσκεται μια σένα και για μένα,
κ’ έτσι πιο ελεύθερα μάς έπλασα μες στον νου μου.
Η τέχνη μου στο πρόσωπό σου δίνει
μιαν ονειρώδη συμπαθητική εμορφιά.
Και τόσο πλήρως σε φαντάσθηκα,
που χθες την νύχτα αργά, καθώς παραδινόμουνα
στην αγκαλιά του Ορφέως—
εθάρρεψα που μπήκες μες στην κάμαρά μου,
με φάνηκε που εμπρός μου στάθηκες·
χλωμή και κουρασμένη, ιδεώδης εν τη λύπη σου,
Αρχάγγελος χωρίς σπαθί.
Κι ύστερα ξύπνησα.
Α.Φ.
ΥΓ. Πατώντας πάνω στο "Καισαρίων" του Καβάφη
