Παρασκευή, 17 Μαΐου 2013

Overcoming Self-Aggression / Ξεπερνώντας την επιθετικότητα προς τον εαυτό μας


(English Text Follows)
click to Amazon.com

Ο πατέρας μου Τσόγκυαμ Τρούνγκπα που έφερε την Αρχή της Σαμπάλα στο σύγχρονο κόσμο πίστευε πάρα πολύ στην ανθρωπότητα. Τόσο στην Ανατολή όσο και στη Δύση συνέθεσε τη γνώση που είχε αποκομίσει αναζητώντας να κατανοήσει όχι μόνο αυτά που δίδαξε ο Βούδας, αλλά και τις διδασκαλίες του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Ιησού αλλά και του Ιουδαϊσμού και του Ισλάμ, καθώς και όσα δίδαξαν οι μεγάλοι νόες της Κίνας - ο Λάο Τζου και ο Κομφούκιος. Σεβόταν ιδιαίτερα τον μεγάλο ηγέτη της Ινδίας Βασιλιά Ασόκα, καθώς και τον Ντογκέν της παράδοσης Ζεν αλλά και τον Σοτόκου Τάισι της Ιαπωνίας. Όσο διαφορετικές κι αν είναι αυτές οι παραδόσεις, η καθεμιά από αυτές θα μπορούσε να συρρικνωθεί σε μέγεθος, αλλά όχι σε ένταση, εμπεριέχοντας δύο απλές ιδέες: ότι η ανθρωπότητα είναι καλή και ότι καλή επίσης είναι η φύση της κοινωνίας.

Φανταστείτε τι θα μπορούσε να συμβεί, αν όλοι αρχίζαμε να αισθανόμαστε ότι είμαστε καλοί και ότι οι κοινωνία είναι καλή – και να έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας με αυτόν τον τρόπο. Όταν διδάσκω στη Δύση, οι άνθρωποι μιλάνε για μίσος και επιθετικότητα προς τον εαυτό τους. Αυτό προέρχεται από την αίσθηση που έχουμε ότι δεν αξίζουμε. Φαίνεται να υπάρχει πολύ κακία στον κόσμο και πολλοί από εμάς βιώνουμε έναν μεγάλο σκεπτικισμό όσον αφορά την ανθρώπινη φύση. Επιπλέον, μπορεί να έχουμε διδαχτεί στο σπίτι, στο σχολείο ή στην εκκλησία ότι απλά μονάχα το ότι έχουμε γεννηθεί μάς κάνει εκ φύσεως να φταίμε ή να είμαστε ατελείς. Χωρίς την αίσθηση ότι αξίζουμε, η ανθρώπινη κοινωνία και επικοινωνία μετατρέπεται με φυσικό τρόπο σε όχημα χειραγώγησης και παραπλάνησης, και κάθε μας δράση στοχεύει στο να μάς θωρακίσει ή στο να ξεγελάσουμε τους άλλους. Μέσω αυτής της λανθασμένης αίσθησης δύναμης, η ζωή γίνεται ένα διαρκές ξετύλιγμα αμφιβολιών, το οποίο επιβεβαιώνει τις ατέλειες που προσλαμβάνουμε και επιτείνει το συναίσθημα της αποξένωσης. Ο πατέρας μου το αποκαλούσε αυτό ‘δύοντα ήλιο’. Αυτός ο όρος περιγράφει την εποχή που η αίσθηση αξιοπρέπειας και στόχου για την ανθρωπότητα ελαττώνεται, όπως το φως του ήλιου στο τέλος της ημέρας. Αυτό που δύει είναι η ικανότητά μας να αναγνωρίσουμε την καλοσύνη μας.

Εάν η ανθρωπότητα είναι να επιβιώσει – κι όχι μόνο αυτό, αλλά και να προκόψει – πρέπει να είμαστε αρκετά γενναίοι στο να βρούμε τη σοφία μας και να της επιτρέψουμε να λάμψει. Την ανακαλύτπουμε αρχίζοντας να εξετάζουμε τις πεποιθήσεις μας. Μπορεί ποτέ μέχρι τώρα να μην κάναμε μία θεώρηση της ανθρώπινης φύσης, αλλά για να μπορέσουμε να πάμε μπροστά ως παγκόσμια κοινότητα, είναι ζωτικής σημασίας να το κάνουμε τώρα. Είναι αληθινά στη φύση μας να είμαστε φοβισμένοι και επιθετικοί ή θα μπορούσαμε στην πραγματικότητα να είμαστε ευγενικοί και ατρόμητοι στην καρδιά ; Κάτω από το άγχος και την ανησυχία, υπάρχει δυνατότητα να βρούμε γαλήνη; Εάν αυτός ο αναστοχασμός τείνει προς το δεύτερο, τότε μπορούμε να αντλήσουμε δύναμη από αυτόν τολμώντας να αλλάξουμε το πεπρωμένο μας. Με αυτόν τον τρόπο η Αρχή της Σαμπάλα γίνεται μια μεταμορφωτική κοινωνική διαδικασία μέσω της οποίας η σύγχυσή μας ως προς την ανθρώπινη φύση μετατρέπεται σε εμπιστοσύνη ως προς την αξία του ανθρώπου.

Ζούμε σε έναν κόσμο όπου μια παγκόσμια αρχή σε πολλούς τομείς κρίνεται ολοφάνερα απαραίτητη. Για να είμαστε μπροστάρηδες, χρειάζεται να κατανοήσουμε ότι ο σκοπός που βρισκόμαστε εδώ είναι να εκδηλώσουμε αληθινή ειρήνη. Δεν είναι σύγχυση αυτό που χρειαζόμαστε, αλλά σοφία. Και το πιο σοφό πράγμα που μπορούμε να κάνουμε είναι να πραγματώσουμε και να καλλιεργήσουμε τη φύση μας. Ας κάνουμε την πρωταρχική πινελιά αναμειγνύοντας κουράγιο και σοφία.
Μετάφραση Α.Φ.

Απόσπασμα από το νέο βιβλίο του Σάκυονκ Μίπαμ Ρίνποτσε ‘Η Αρχή της Σαμπάλα’ ( εκδ. Harmony, Μάιος 2013). 

click to Amazon.com



My father, Chögyam Trungpa, who brought the Shambhala principle to the modern world, was a great believer in humanity. In both the East and the West, he was always synthesizing the knowledge that he had gained, seeking to understand and compare not only what the Buddha had taught, but also the teachings of Plato, Aristotle, Jesus and those of Judaism and Islam, as well as the great minds of China -- Lao Tzu and Confucius. He particularly respected India's great ruler, King Ashoka, as well as Dogen of the Zen tradition and Shotoku Taishi of Japan. As diverse as these traditions are, each of them could be reduced in size but concentrated in intensity, to encapsulate two simple ideas: humanity is good, and that good is the nature of society.
Imagine what could happen if we all began to feel that we are good, and that society is good -- and to have confidence in ourselves that way. When I am teaching in the West, people talk about self-loathing and self-aggression. That is coming from a sense of unworthiness. There seems to be a lot of evil in the world, and many of us experience great skepticism about human nature. In addition, we may have been taught at home, school or church that simply by having been born, we are inherently faulty or incomplete. Without a feeling of worthiness, human society and communication naturally become vehicles of manipulation and deception, and we use every activity to shore ourselves up or to outdo someone else. Through this false sense of power, life becomes a perpetual unfolding of doubt, which only confirms the inadequacies we perceive and elicits a feeling of alienation. My father called it "the setting sun." This term describes a time when humanity's sense of dignity and purpose is diminishing, like sunlight at the end of the day. What is setting is our ability to recognize our goodness.
If humanity is to survive -- and not only that, to flourish -- we must be brave enough to find our wisdom and let it shine. We uncover it by beginning to examine our assumptions. We may never before have considered human nature, but in order to move forward as a global community, it is vital that we do it now. Is it really our nature to be fearful and aggressive, or could it be that we are actually gentle and fearless at heart? Underneath the stress and anxiety, is it possible there is peace? If our self-reflection turns up an inkling of that, we can draw power from it, daring to shift our destiny. In this way, the Shambhala principle is a socially transformative process through which confusion about human nature becomes confidence in human worthiness.
We are living in a world where global leadership in many fields is clearly necessary. To be in the vanguard, we need to understand that the purpose of being here is to engender true peace. It is not confusion that we need, but wisdom. The wisest thing to do is to realize and cultivate our nature. Let us make that primordial stroke, mixing courage with wisdom.
The above is an excerpt from Sakyong Mipham Rinpoche's new book, 'The Shambhala Principle' (Harmony, May 2013).

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου